Pinnige Paula en het kutgeluid

“Kuttekuttekuttekut.” Het is mijn jongste zoontje, en derde kindje, Alan die met een tractor speelt. Hij is gek op tractoren en volgens hem maken ze dit geluid. Geen ‘brrroemm’, of ‘broembroem’, of ‘rrrrrr’, nee, het is: ‘kuttekuttekuttekut’. Het zorgt weleens voor ongemakkelijke momenten, bijvoorbeeld in een speelgoedwinkel of midden op straat wanneer hij een tractor ziet. Hij wordt direct enthousiast, springt op, wijst en juicht luid: ‘kuttekuttekuttekut!’. En ik maar weer door de grond zakken. “Ach, het hoort erbij”, of: “tja, het waait wel weer over”, hoor ik mezelf dan denken maar ondertussen sta ik met een rood hoofd toch weer te proberen om Alan ervan te overtuigen dat het geluid toch meer als ‘brrroemm’ klinkt.

De deurbel gaat in het huisje waar we net, vers uit Italië terug, zijn komen wonen. Ik ben zwanger van ons tweede kindje en onze dochter Jasmina van 3,5 jaar gaat nog niet naar school. Ik doe de deur open en er staat een mevrouw met een streng gezicht en een dikke map onder haar arm voor mijn neus. “Goedemorgen mevrouw Zoutendijk”, zegt ze pinnig, “Ik ben Paula van het consultatiebureau. U woont hier nu al twee maanden en mijn collega’s en ik vragen ons af waar u blijft met uw dochter.” Ik sta paf en met mijn mond vol tanden. Heb ik iets verkeerds gedaan? Ik herstel me en leg uit dat ik van plan was om naar het consultatiebureau te bellen wanneer het weer tijd zou zijn voor inentingen. “Mevrouw Zoutendijk, het is niet aan u om een afspraak te maken wanneer het u uitkomt, zo gaat het misschien in Italië maar u woont nu in Nederland.” is haar bitse antwoord.

Jullie begrijpen vast dat deze vertegenwoordigster van het consultatiebureau bij mij niet veel goeds meer kon doen. Alhoewel ik braaf met mijn dochter naar het consultatiebureau ben gegaan en me in het begin door Pinnige Paula heb laten informeren over kinderen en het ouderschap, zijn er ondertussen teveel vervelende voorvallen en essentiële meningsverschillen geweest waardoor ze wat mij betreft in de verse babypoep mag zakken. Ik houd al niet van de betweterige manier waarop je bij het consultatiebureau behandeld wordt maar Pinnige Paula maakt het wat mij betreft wel heel erg bont.

“Wat heeft uw dochter een rare “r”, dat is niet normaal hoor!” zegt ze hardop op één van de afspraken bij het consultatiebureau. Snel leg ik uit dat ik het zelf wel heel normaal vind dat haar ‘r’ niet rolt aangezien ze tot voor kort drietalig werd opgevoed. Ik praat luid en duidelijk zodat mijn dochter goed hoort dat ze zich geen zorgen hoeft te maken en ze niet het gevoel heeft abnormaal te zijn. Jasmina kijkt tevreden, ze is wijs en hoort alles.

Wanneer Dylan, ons tweede kindje, vier maanden oud is zijn we er voor een routine controle. “Vroooom vroooom!” klinkt het vanuit de hoek. Het is Jasmina, die met een auto aan het spelen is. “Vrooom? Nee hoor: het is broembroem!” zegt Pinnige Paula tegen haar. Jasmina doet alsof ze haar niet hoort en speelt lekker verder. Dylan begint te huilen wat Pinnige Paula irriteert omdat het gehuil ons gesprek nogal overstemt. “Hij heeft last van doorkomende tandjes”, verklaar ik. “Doorkomende tandjes? Uw zoontje is vier maanden mevrouw, viér maanden! Baby’s van vier maanden krijgen nog helemaal geen tandjes.” “Mijn dochter kreeg haar eerste tandjes toen ze drie maanden was”, vertel ik haar. “U zult zich vergissen, want het is gewoonweg niet mogelijk.” Waar ik eerst zo geduldig ben geweest en al haar ‘alle-kinderen-groeien-volgens-het-boekje’ methode steeds heb aangehoord, ben ik het hier zat. Ik sta op, geef haar een hand, bedankt haar voor de ‘hulp’ tot nu toe en zeg dat onze ‘samenwerking’ hier eindigt. Een met stomheid geslagen Pinnige Paula kijkt me aan zonder iets te zeggen wanneer ik haar vertel voortaan alleen nog maar te komen voor de vaccinaties van de kinderen en alleen een afspraak te maken bij de, wat mij betreft, enige kinderarts die gezond verstand heeft en, ook niet onbelangrijk; met mensen weet om te gaan.

Het is dinsdagochtend en ik zit met Alan in het consultatiebureau voor zijn vaccinaties. De kinderarts waarbij ik voortaan, wanneer het mij uitkomt, een afspraak heb, mag ik graag. Alan is door de eerste keuring en is goed op gewicht, lengte, kleur, geur en smaak. Nu is het wachten op de kinderarts. Een deur gaat open en Pinnige Paula komt naar buiten. Ze kijkt me zuur aan en groet me niet. Opeens wordt mijn zoontje enthousiast en begint hard op mijn schoot te hoppen en te juichen. Het is druk in het consultatiebureau en alle ogen zijn gericht op mijn kleine mannetje, die opeens zo dolenthousiast wordt. Ook Pinnige Paula kijkt naar hem. Opeens zie ik waar Alan zo wild van wordt en ik houd hem voor het eerst niet tegen, sterker nog, ik verheug me nu al intens op wat komen gaat. En ja, het is zover: zijn vingertje wijst al naar voren. “Kijk! Kijk!” roept hij luid terwijl hij steeds wilder wordt. Achter Pinnige Paula staat een tractor waardoor het net lijkt alsof hij naar haar wijst. “Kijk! Kijk! Kuttekuttekuttekut!”

Een gedachte over “Pinnige Paula en het kutgeluid

  1. Dat van de “R” komt mij bekend voor daar onze zoon naast Engels en Nederlands, meer Thais en Khmer te horen kreeg en sprak met zijn nanny tot en met zijn 4e levensjaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *