Hakuna Matata

Kijk mama… Symbiose!’ Mijn zoon is twee jaar oud en we zijn in de dierentuin. Terwijl een kauwtje neerstrijkt op een olifantenbil, concludeert hij dat er sprake moet zijn van een symbiotische relatie tussen twee verschillende diersoorten. Naast ons kwijlt een andere peuter over zijn popje.

Mijn zoon, nu zeven, was nogal snel met praten. En was ook eigenlijk best pienter, al zeg ik het zelf. Hij had het gewoon van een tekenfilm hoor, niet uit de National Geographic. Maar toch.

De andere kant van de medaille was dat er motorisch bijzonder weinig gebeurde. Hij wilde niet omrollen, hij kon niet kruipen en lopen was wel het laatste waar hij mee bezig was. Geen wonder dat hij zich op andere vlakken sneller ontwikkelde. Een gevalletje ‘tijd over’ denk ik, en daarnaast bittere noodzaak. Want waar andere peuters de wereld verkennen en je keukenkastjes leegtrekken, zei die van mij: ‘Mama, mag ik alsjeblieft een pollepel?’ ‘Ja hoor schatje, omdat je het zo netjes vraagt.’

Ondertussen maakten we ons grote zorgen. Want hoewel ik zelf laat was met lopen, leek Joaquin alle familierecords te breken. Met ruim twee jaar liep hij nog niet. En hoewel we besloten ons niet gek te laten maken door statistieken, gebeurde het toch. Want het consultatiebureau vond er wat van, de fysiotherapeut en de kinderarts en verder eigenlijk elke drietrapsdebiel die ook wel eens een kind van dichtbij had bekeken. ‘Je moet hem gewoon op zijn voeten zetten!’ (Oh echt? En denk je dan niet dat hij face first tegen het laminaat gaat?) Of ‘Die van mijn zusje had dat ook. Draaamaaa! Die hele linker hersenhelft bleek niet te werken!’ (Eeeh… Is dat erfelijk?)

Uiteindelijk ging hij lopen. Op een dag deed hij het ineens. Maar een jaar later liep hij nog wel met stijve beentjes en een waggel. Op het consultatiebureau werd gedacht aan het ergste. We werden doorverwezen om hem te laten testen op de ziekte van Duchenne. We waren ziek van bezorgdheid. Joaquin merkte er niks van, die zat in zijn leeuwenfase. De hele dag speelde hij dat hij een leeuw was en het liefst zou hij elke dag de Leeuwenkoning kijken.

Op de ochtend dat wij eindelijk de verlossende afspraak bij de kinderarts zouden hebben, werden we wakker van ons zingende jongetje in de andere kamer: ‘Heb geen zorgèèèn, zorg maar dat je geniet! Het is een theorieeee, filosofieee… Hakuna Matata!

Joaquin bleek niet de ziekte van Duchenne te hebben. Lage spierspanning is het enige dat ooit gevonden is. Ranomi Kromowidjojo is er wereldkampioen mee geworden, dus we hebben goede hoop.

Bachelor #2 blijkt een heel ander verhaal. Alcide is nu twee jaar en werkelijk overal tegelijk. In de vensterbank, bovenop zijn kinderstoel of op zijn rijdende bijtje. Staand. We vermoeden dat hij het skate-gen heeft. Hij springt van stoepjes, draait rondjes tot hij omvalt en ziet betonnen randjes als paadjes om keihard overheen te rennen. Kortom: Plassen met de deur open, want deze kun je geen moment uit het oog verliezen.

Inmiddels is de schade opgelopen tot drie bloedlippen, een ontelbaar aantal voorhoofdsbuilen en een schaafwond die nog het meest doet denken aan de tatoeage van Mike Tyson.

Opnieuw zijn we ziek van bezorgdheid. Wat als hij de weg oprent? Of stel je voor dat hij op zijn gebitje valt? Straks klettert hij van die glijbaan!! Mijn stress niveau zou constant through the roof zijn als hij niet af en toe een dutje deed.

Toen hij van de week op ons bed klom om er vervolgens met veel enthousiasme in een duikvlucht af te springen, kon ik hem nog net op tijd opvangen. Soms zijn moeders ninja’s. Met mijn hart in mijn keel keek ik naar dat immer blije hoofd van hem. Hij had er geen idee van dat mama de hele dag doodsangsten uitstaat.

De rest van de dag had ik een liedje in mijn hoofd. ‘Heb geen zorgèèèn, zorg maar dat je geniet…’ Wijze woorden. Ik zei toch dat ik een pienter jongetje had?

Over de auteur:

Yanaika Zomer is eigenaar van Tekstbureau de Schrijfmachine. Ze is doctorandus in de Humanistiek en mag zich Master of Arts noemen. Maar meestal doet ze maar wat. Ze is getrouwd en heeft twee van de liefste, raarste en meest vermoeiende kinderen van Nederland.

5 gedachten over “Hakuna Matata

  1. Wauw… Goed geschreven zeg… Ik ben een John Irving fan , omdat die je ook kan laten huilen en lachen te gelijk. Ik lig werkelijk dubbel door hoe jij het weet te brengen maar de herkenbare ernst en onmacht en de gedachte aan mijn ouders trekken tranen. Ik was vroeger ook zorgwekkender als anderen, maar volgens iedereen ook de allerliefste.

  2. Ik probeerde dit vanmiddag in mijn pauze op het werk te lezen en verslikte me in mijn appelsap bij het lezen over de niet werkende linker hersenhelft. Geweldig! En ‘Je moet hem gewoon op zijn voeten zetten!’ om je een kriek te lachen, ja.. erg herkenbaar allemaal :-)

    Erg genoten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *