De tiende versnelling

Strak keek ik voor me uit terwijl het zweet langs mijn slapen droop. Deze bergetappe zou ik winnen, ik voelde het! Net terwijl ik met mijn laatste krachten de laatste sprint wilde trekken stopte de hometrainer en hoorde ik iemand vragen: “Zo, wie zat jou op de hielen?”

Het was de cardioloog die een glimlach niet kon onderdrukken. Ik was in het ziekenhuis en had net de inspanningstest afgerond. De jonge stagiair die de elektroden rond mijn blote borsten weghaalde keek blozend naar de grond, hij zag er nerveuzer uit dan ik.

Een week eerder beukte mijn hart een half uur lang bijna uit mijn ribbenkast en het werd tijd om mijn boezemvriend eens te laten nakijken. Mijn biologische vader heeft een hartafwijking en na lang aandringen van mijn huisarts had ik contact met hem gezocht om hem te vragen of hij me wilde vertellen wat zijn hartproblemen zijn. De kans bestaat dat de afwijking erfelijk is en het zou de onderzoeken in het ziekenhuis aanzienlijk versnellen. Uit zijn harteloze antwoord van één zin besefte ik dat hij nog altijd meer liefde nodig heeft dan ik.

Na de bergetappe was het tijd voor het hartfilmpje. In het pikkedonker liepen de cardioloog en ik samen door de gangen van mijn aorta naar de deur van mijn eerste hartkamer. In gedachten vroeg ik mij af wie we daar zouden tegenkomen. Zou het Sofietje zijn? Zou het meisje in haar blauwe jurkje in een hoekje van de kamer zitten en bang zijn wie de deur zou openmaken? Dat ze zich ergens in mijn hart ophoudt wist ik zeker; ik voel haar voetstappen regelmatig drukken.

En wie zouden we tegenkomen in de tweede kamer? Zonder twijfel wist ik dat het Super Soof moest zijn. Waarschijnlijk zou ze, terwijl ze net thuis is van haar dubbele baan, met één kind aan haar borst, gedichten en recepten herhalend als een mantra om ze niet te vergeten, trainen voor de halve marathon. Want Super Soof vindt dat ze ook na zes zwangerschappen, een dubbele baan en haar zwoegen om een eigen zaak te openen er nóg uit moet kunnen zien als Wonder Woman.

Twee uur later stond ik weer buiten en nam met volle teugen de frisse lucht in mijn longen op. Ik voelde me goed. Voor de tests was ik Cum Laude geslaagd. “Maak je geen zorgen, jij wordt 100 met dit hart, zeker als je zo blijft stralen.” zei de cardioloog.

Ik ben toch nog even terug naar de eerste kamer gegaan om Sofietje een aai over haar bol te geven en te zeggen dat ze op een veilig plekje zit. Ze glimlachte. Super Soof kwam ik laatst tegen op haar bakfiets met haar drie kinderen. Ze vertelde me dat ze eindelijk haar eigen winkeltje heeft en dat haar kookboek en dichtbundel iets langer duren dan ze gepland had. Ik wilde haar zeggen dat ze die bergetappes best kan blijven fietsen (want zeg haar vooral niet dat ze iets niét mag) maar dat ze wel haar versnellingen moet leren gebruiken. Ik zei maar niets want ik zag dat ze fietste in versnelling zeven.

8 gedachten over “De tiende versnelling

  1. In Één Woord: GRÓÓTS Sofie!!!
    Begrijp ook je zin van gisteren inmiddels!
    Wat ben ik trots dat het Helders Poëzie Festival je ten tweede male mag omarmen!
    Dit mag je wat mij betreft daar voordragen!
    Hartelijke Groet,
    Ruud

  2. en als Sofie in haar spiegel kijkt, ziet ze een weerspiegeling van een hele bijzondere Soof. Puur, oprecht en vol liefde. Als je de deur van haar winkeltje open doet stap je in de wereld van Sophie , een omgeving en producten die uitademen waar zij voor staat….puur, oprecht en met liefde.

  3. Wow, heel mooi, en hartig verwoord. Een bijzonder en misschien zwaar emotionele ervaring verwoord op een positieve wijze en vanuit een mooie, interne en onschuldige plek. houwe zo (als levensvisie en schrijfstijl)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *